11 شبانه!

 

 

یازده ِ شبانه ( تمامی این نوشته ها را 11 شب دیشب نوشته ام !!)

 

 

اگر لباس آرزوهایم

برایت گشاد بود

ببخش     

می دانم خیاط خوبی نیستم

همچنان که

شاعر خوبی!

 

*

 

آنقدر نوشتنم

دلتنگ قلم است

که بی فکر و اراده

حرکت می کند این

دستهای تنهایی!

 

*

 

حرفهای تنهایی ام را

با تو قسمت می کنم

شبهای تنهایی ام را نیز

همچنان که

عاشقی ِ تنهایی ام را!

 

*

رد پاهایم را

برایت جا گذاشته بودم

که بوقت آمدن

گم نشوی

در خاطرم نبود

در ساحل قدم می زنم!

 

*

چو گم کرده ام من دو چشم سیاه

مزن حرفهای دلت با زبان نگاه!

 

 

روزگار به کامتان ...

 

 

 

غممنلیکغمیغمناکاست...

 

 

عشق تو مرا از بستر رخوتناکم

                                        آزاد می کند

                                        و از مرگ روزمره

و می گسلاند زنجیرهای نامرئی را

                                          که پیوند من است با

                                                                 امروز،این ساعت و این شهر

که پیوند من است با

                       دیوارهای یکنواخت

                       با فریادهای همسایگان پرگو

                       با فریاد روزنامه فروش با همان عنوان های مکرر

                       و با مگسان سمج تابستان

 

عشق تو مرا از جزئیات ابلهانه

                                      آزاد می کند

تا آنگونه که هستم باشم :

                  

                       فرشته سپیده دم

                          که از گام زدن می پرهیزد

                                                        در آرزوی پرواز...

 

عشق تو در من می رویاند

                                بالهای شفاف فراوان

و پرواز می کنم

                   همچون پروانه ای افسانه ای

                    که تازه از پیله به در آمده باشد

 

عشق تو مرا از زندان لحظه

                                  آزاد می کند

                                            تا من و بی انتهایی

                                                         یگانه شویم...

 

 

عشق-غاده السمان

 

این یک شعر نیست ... یک پاسخ است ... که ، نگویید نگفت!

 

آهای مردان شب نشین این سرزمین

بی پرده بگویم

اگرچه قسمت ماه و خورشید

دوری شد و صبوری

 

چه ستارگانی هستید به گرد ماه

چه پلنگانی بر بلندای صخره ها

و چه شبزدگانی بی پناه

 

چشم طمع به تنهایی ماه مدوزید

که ماه

همه هستی اش را

وامدار خورشید است

و دلخوش دیداری محال به هنگام شفق یا فلق

 

نه به چشم می آیید

نه به دل می نشینید

 

اگر سیاره تان تنها یک ماه دارد

متاسفم

 

دل به ستاره ای ببندید 

                                      که خورشید را ندیده باشد...

 

 

 

فراموش کن ... من هیچ وقت شاعر نبوده ام !

 

چه کسی می داند ؟!

شاید در آن هنگام که به تقدیس خورشید

همت گماشته بودیم

او برای سوزاندن ِ رویاهای ِ ستاره ای کوچک

لحظه شماری می کرده است!

 

 

از کتاب شیطان نامه های عاشقانه را دزدیده است –علی رضا روح نواز

 

نیت

 

 

نیت کرده ام

۵ روز عاشقی ...