همه عمر برندارم سر از این خمار مستی که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی
خط می کشم...
خط می کشم به روی تو
خط می کشم به روی عشق
خط می کشم به روی انتظار
...
خط می کشم به روی ایران
به روی آرزوهای خفته در وطن
بعض های مانده در گلو
خط می کشم
خط می کشم به روی دوست
به روی دوستی
به روی هر واژه به ظاهر مقدسی که بوی ریا دهد
خط می کشم
خط می کشم
به روی تو
به روی او
به روی شما
به روی ایشان
به روی ما
خط می کشم
به روی هرچه غیر من...
***
اما خدا...
حریف!
هرگاه که احساس خطر می کنی
با مشت های بزرگت به دیواره های دلم می کوبی
و از چشمهایم جاری می شوی
پی آ پی...
و نمی دانی
آنکه دیروز از کوچه دلم گذر کرد
اگر هم رقیب تو باشد
حریف من نیست...!
12 /12 /88 ساعت 12 شب
*
*
*
*
سپاسگزارم
*
*
*
*
وقتی یه روزی می شه که از صبح حالت گرفته می شه ...
وقتی هر کسی رو می بینی می خواد یه گرهی به گره های ذهنت اضافه کنه...
وقتی مدتهاست نوشتن یادت رفته...
وقتی فکر می کنی که دیگه هیچ چیزی تو این روز نمی تونه خوشحالت کنه...
وقتی بعد از مدتها میای می بینی کسی که یه روزگار استاد نوشتنت بوده بازم به وبلاگت سر زده و دلش می خواد تو دوباره بنویسی همه اون وقتی های بالا رو فراموش می کنی و دوباره می نویسی به احترام حضورش...
به همان شیوه استاد وقتی نوشتن یادت رفته بود و مثل یه بچه ای که می خواد راه رفتن یاد بگیره قدم به قدم همراهیت کرد و گفت فکر کن اگه یه کاغذ سفید داشته باشی روش چی می نویسی؟؟! گفت با کلمه شروع کن ...
من دوباره در آغازی دیگر با کلمه شروع می کنم...
فریاد...
| clocksforwebFree! |
آخرین اخبار پارسیک
